برگشت به دانشگاه صنعتی ارومیه
   [صفحه اصلی ]   [ English ]  
بخش‌های اصلی
صفحه اصلی::
آشنایی با روابط عمومی::
روابط عمومی دانشگاه::
مدیریت و کارکنان::
اخبار و اطلاعیه ها::
آشنایی با دانشگاه صنعتی ::
فرم ها::
نشریات::
آلبوم عکس::
تلفن های دانشگاه::
تماس با ما::
آرشیو اخبار و اطلاعیه ها::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
آخرین مطالب بخش
:: اطلاعیه ثبت درخواست میهمانی و انتقالی
:: مرکز زبانهای خارجی دانشگاه با تخفیفات دانشجویی ثبت نام می کند
:: مسابقه فرهنگی به مناسبت هفته دفاع مقدس
:: برگزاری نخستین مراسم هیئت مذهبی دانشگاه
:: اداء دین دانشگاه صنعتی ارومیه به آرمان بلند آزادی قدس شریف
:: دسترسی به آخرین فهرست نشریات نامعتبر و جعلی خارجی اعلامی توسط وزارت علوم ،تحقیقات و فناوری
:: جلسه تبیین و آشنایی با قوانین و مقررات مربوط به هیأت بدوی رسیدگی به تخلفات اداری کارکنان برگزار شد
:: آئین نامه جدید عضویت و اعطای وام با شرایط جدید در صندوق رفاه اعضای هیئت علمی و کارکنان
:: برنامه استخر اساتید و کارکنان دانشگاه
:: ثبت نام اینترنتی وام های صندوق رفاه دانشجویی نیمسال دوم سالتحصیلی 96-1395
:: ثبت نام وام دکتری صندوق رفاه دانشجویان مرحله اول سه ماهه زمستان (دی، بهمن واسفند)
:: کارکنان و اعضای هیئت علمی دانشگاه بخشی از سبد ارزاق شب یلدای خود را به کودکان بی سرپرست اهدا کردند
:: چند جلد کتاب توسط دکتر ایوب بارسم ممقانی به دانشگاه صنعتی ارومیه اهدا شد
:: میزان آشنایی جامعه علمی کشور با مصادیق تخلفات علمی
:: دکتر محمد سیروس آذر دانشیار گروه مهندسی شیمی دانشگاه صنعتی ارومیه به عنوان پژوهشگر برتر استان آذربایجان غربی انتخاب شد
:: رئیس دانشگاه از نمایشگاه دستاوردهای پژوهش و فناوری استان و غرفه دانشگاه بازدید کرد
:: پژوهشگران و فناوران برتر استان آذربایجان غربی تجلیل میشوند
:: دستور العمل نحوه بررسی تخلفات پژوهشی
:: تکذیب دعوت ریاست دانشگاه صنعتی ارومیه از سعید جلیلی برای سخنرانی مراسم روز دانشجو این دانشگاه
:: سربرگ انگلیسی دانشگاه صنعتی ارومیه تصویب شد
آخرین مطالب سایر بخش‌ها
:: برنامه زمانبندی دوره های مجازی سازمان نظام مهندسی
:: اطلاعیه نحوه برگزاری و شیوه استفاده از کلاس های مجازی دوره های نظام مهندسی ساختمان استان آذربایجان غربی برای ثبت نامی های زمستان ۹۸ (دانشگاه
:: فراخوان پذیرش بدون آزمون در مقطع کارشناسی ارشد‎ ‌‌ و دکتری دانشگاه صنعتی ارومیه برای سال تحصیلی 1399-1400‌ (سهمیه استعدادهای درخشان)
:: قابل توجه دانشجویان دکتری ثبت نام وام دکتری صندوق رفاه دانشجویی
:: اطلاعیه گروه معارف دانشگاه در خصوص جبران دروس معارف اسلامی
:: ثبت نام وام های صندوق رفاه دانشجویی در نیمسال دوم سالتحصیلی99-1398
:: اطلاعیه مهم معاونت آموزشی دانشگاه صنعتی ارومیه در ارتباط با آموزش مجازی و شرایط به وجود آمده در ترم 982
:: فراخوان پذیرش بدون آزمون کارشناسی ارشد سهمیه استعدادهای درخشان دانشگاه صنعتی ارومیه برای ورودی 1399-1400
:: اطلاعیه برگزاری کارگاه آموزشی Lms ویژه اعضای هیات علمی دانشگاه
:: اطلاعیه شماره 1 اداره آموزش در خصوص برگزاری دروس به صورت مجازی
:: اطلاعیه برگزاری دوره های آموزش مجازی دروس پایه
:: مصوبات شورای آموزشی دانشگاه درخصوص برگزاری کلاس های جبرانی
:: اطلاعیه اعطای تسهیلات به دانشجویان استعداد درخشان (نیمسال 982)‌
:: برنامه زمانبندی برگزاری و گروهبندی دوره های نظام مهندسی استان
:: لیست فارغ التحصیلان
:: زمانبندی و گروهبندی دوره ارتقاء اجرا 3به2 سازمان نظام مهندسی
:: برنامه زمانبندی و گروهبندی دوره های ارتقا پایه نظام مهندسی
:: برنامه زمانبندی برگزاری دوره کارآمزی صلاحیت اجرا در بهمن ماه سال 98
:: نظام مهندسی ساختمان استان
:: ​اطلاعیه ثبت تام دوره های سازمان نظام مهندسی ساختمان استان آذربایجان غربی در سه ماهه زمستان ۱۳۹۸
:: ولادت باسعادت کریم اهل بیت، امام حسن مجتبی(علیه السلام) مبارک باد ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۹۴/۴/۱۱ | 

دلخواسته هایتان را آرزو کنید ؛‌میلاد کریم اهل بیت فرا رسیده است

سلام بر لحظه‏ هایی که تو را آوردند!

سلام بر لب‏های رسول اللّه‏ که میلاد تو را به درگاه پروردگار، سبحه گفت و نام یگانه‏ ات را از دست جبرئیل گرفت و در گوش عصمتت زمزمه کرد!

سلام بر لبخند سرافراز علی علیه‏السلام ، که در طلوع تو اتفاق افتاد!

سلام بر تو، امامتِ فردای پس از علی!

سلام بر تو، شباهتِ بی‏شائبه محمدی!

سلام بر اقیانوس کرامت و سخاوتی که از دامان «کوثر» و «ابوتراب» برخاست.

تا خدا هست و خدایی می کند، مجتبی مشکل گشایی می کند.

 

امشب خوان ماه رمضان به یمن قدوم کریم اهل بیت گسترده تر است. هوشیار باشید که بی نصیب از کنارش نگذرید.

“ولادت باسعادت کریم اهل بیت، امام حسن مجتبی(علیه السلام) مبارک”

 

AWT IMAGE

 

زندگانی‌ حضرت امام‌ حسن مجتبی‌ (ع‌)


تولد و کودکی‌

امام‌ حسن‌ (ع‌) فرزند امیر مؤمنان‌ علی‌ بن‌ ابیطالب‌ و مادرش‌ مهتر زنان‌ فاطمه‌زهرا دختر پیامبر خدا (ص‌) است‌.

امام‌ حسن‌ (ع‌) در شب‌ نیمه‌ ماه‌ رمضان‌ سال‌ سوم‌ هجرت‌ در مدینه‌ تولد یافت‌. وی‌ نخستین‌ پسری‌ بود که‌ خداوند متعال‌ به‌ خانواده‌ علی‌ و فاطمه‌ عنایت‌ کرد. رسول‌ اکرم‌ (ص‌) بلا فاصله‌ پس‌ از ولادتش‌، او را گرفت‌ و در گوش‌ چپش‌ اقامه‌ گفت‌. سپس‌ برای‌ او بار گوسفندی‌ قربانی‌ کرد، سرش‌ را تراشید و هموزن‌ موی‌ سرش‌ - که‌ یک‌ درم‌ و چیزی‌ افزون‌ بود - نقره‌ به‌ مستمندان‌ داد. پیامبر (ص‌) دستور داد تا سرش‌ را عطر آگین‌ کنند و از آن‌ هنگام‌ آیین‌ عقیقه‌ و صدقه‌ دادن‌ به‌ هموزن‌ موی‌ سر نوزاد سنت‌ شد. این‌ نوزاد را " حسن‌ " نام‌ داد و این‌ نام‌ در جاهلیت‌ سابقه‌ نداشت‌. کنیه‌ او را ابومحمد نهاد و این‌ تنها کنیه‌ اوست‌.

لقب‌ های‌ او سبط، سید، زکی‌، مجتبی‌ است‌ که‌ از همه‌ معروفتر "مجتبی‌" می‌باشد. پیامبر اکرم‌ (ص‌) به‌ حسن‌ و برادرش‌ حسین‌ علاقه‌ خاصی‌ داشت‌ و بارها می‌فرمود که‌ حسن‌ و حسین‌ فرزندان‌ منند و به‌ پاس‌ همین‌ سخن‌ علی‌ به‌ سایر فرزندان‌ خود می‌فرمود : " شما فرزندان‌ من‌ هستید و حسن‌ و حسین‌ فرزندان‌ پیغمبر خدایند ". امام‌ حسن‌ هفت‌ سال‌ و خرده‌ای‌ زمان‌ جد بزرگوارش‌ را درک‌ نمود و در آغوش‌ مهر آن‌ حضرت‌ بسر برد و پس‌ از رحلت‌ پیامبر (ص‌) که‌ با رحلت‌ حضرت‌ فاطمه‌ دو ماه‌ یا سه‌ ماه‌ بیشتر فاصله‌ نداشت‌، تحت‌ تربیت‌ پدر بزرگوار خود قرار گرفت‌.

امام‌ حسن‌ (ع‌) پس‌ از شهادت‌ پدر بزرگوار خود به‌ امر خدا و طبق‌ وصیت‌ آن‌ حضرت‌، به‌ امامت‌ رسید و مقام‌ خلافت‌ ظ‌اهری‌ را نیز اشغال‌ کرد، و نزدیک‌ به‌ شش‌ ماه‌ به‌ اداره‌ امور مسلمین‌ پرداخت‌. در این‌ مدت‌، معاویه‌ که‌ دشمن‌ سرسخت‌ علی‌ (ع‌) و خاندان‌ او بود و سالها به‌ طمع‌ خلافت‌ ( در آغاز به‌ بهانه‌ خونخواهی‌ عثمان‌ و در آخر آشکارا به‌ طلب‌ خلافت‌ ) جنگیده‌ بود، به‌ عراق‌ که‌ مقر خلافت‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) بود لشکر کشید و جنگ‌ آغاز کرد. ما دراین‌ باره‌ کمی‌ بعد تر سخن‌ خواهیم‌ گفت‌. امام‌ حسن‌ (ع‌) از جهت‌ منظر و اخلاق‌ و پیکر و بزرگواری‌ به‌ رسول‌ اکرم‌ (ص‌) بسیار مانند بود.

وصف‌ کنندگان‌ آن‌ حضرت‌ او را چنین‌ توصیف‌ کرده‌ اند:

" دارای‌ رخساری‌ سفید آمیخته‌ به‌ اندکی‌ سرخی‌، چشمانی‌ سیاه‌، گونه‌ای‌ هموار، محاسنی‌ انبوه‌، گیسوانی‌ مجعد و پر، گردنی‌ سیمگون‌، اندامی‌ متناسب‌، شانه‌یی‌ عریض‌، استخوانی‌ درشت‌، میانی‌ باریک‌، قدی‌ میانه‌، نه‌ چندان‌ بلند و نه‌ چندان‌ کوتاه‌. سیمایی‌ نمکین‌ و چهره‌ای‌ در شمار زیباترین‌ و جذاب‌ ترین‌ چهره‌ها ". ابن‌ سعد گفته‌ است‌ که‌ " حسن‌ و حسین‌ به‌ ریگ‌ سیاه‌، خضاب‌ می‌کردند "

 

کمالات‌ انسانی‌

امام‌ حسن‌ (ع‌) در کمالات‌ انسانی‌ یادگار پدر و نمونه‌ کامل‌ جد بزرگوار خودبود. تا پیغمبر (ص‌) زنده‌ بود، او و برادرش‌ حسین‌ در کنار آن‌ حضرت‌ جای‌ داشتند، گاهی‌ آنان‌ را بر دوش‌ خود سوار می‌کرد و می‌بوسید و می‌بویید.
از پیغمبر اکرم‌ (ص‌) روایت‌ کرده‌اند که‌ درباره‌ امام‌ حسن‌ و امام‌ حسین‌ (ع‌) می‌فرمود: این‌ دو فرزند من‌، امام‌ هستند خواه‌ برخیزند و خواه‌ بنشینند ( کنایه‌ از این‌ که‌ در هر حال‌ امام‌ و پیشوایند ).

امام‌ حسن‌ (ع‌) بیست‌ و پنج‌ بار حج‌ کرد، پیاده‌، درحالی‌ که‌ اسبها نجیب‌ را با او یدک‌ می‌کشیدند. هرگاه‌ از مرگ‌ یاد می‌کرد می‌گریست‌ و هر گاه‌ از قبر یاد می‌کرد می‌گریست‌، هر گاه‌ به‌ یاد ایستادن‌ به‌ پای‌ حساب‌ می‌افتاد آن‌ چنان‌ نعره‌ می‌زد که‌ بیهوش‌ می‌شد و چون‌ به‌ یاد بهشت‌ و دوزخ‌ می‌افتاد، همچون‌ مار گزیده‌ به‌ خود می‌پیچید. از خدا طلب‌ بهشت‌ می‌کرد و به‌ او از آتش‌ جهنم‌ پناه‌ می‌برد. چون‌ وضو می‌ساخت‌ و به‌ نماز می‌ایستاد، بدنش‌ به‌ لرزه‌ می‌افتاد و رنگش‌ زرد می‌شد. سه‌ نوبت‌ دارائیش‌ را با خدا تقسیم‌ کرد و دو نوبت‌ از تمام‌ مال‌ خود برای‌ خدا گذشت‌.

گفته‌ اندک‌: "اما حسن‌ (ع‌) در زمان‌ خودش‌ عابد ترین‌ و بی‌ اعتنا ترین‌ مردم‌ به‌ زیور دنیا بود". در سرشت‌ و طینت‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) برترین‌ نشانه‌های‌ انسانیت‌ وجود داشت‌. هر که‌ او را می‌دید به‌ دیده‌اش‌ بزرگ‌ می‌آمد و هر که‌ با او آمیزش‌ داشت‌ بدو محبت‌ می‌ورزید و هر دوست‌ یا دشمنی‌ که‌ سخن‌ یا خطبه‌ او را می‌شنید، به‌ آسانی‌ درنگ‌ می‌کرد تا او سخن‌ خود را تمام‌ کند و خطبه‌اش‌ را به‌ پایان‌ برد. محمد بن‌ اسحاق‌ گفت‌: پس‌ از رسول‌ خدا (ص‌) هیچکس‌ از حیث‌ آبرو و بلندی‌ قدر به‌ حسن‌ بن‌ علی‌ نرسید. بر در خانه‌ فرش‌ می‌گستردند و چون‌ از خانه‌ بیرون‌ می‌آمد و آنجا می‌نشست‌ راه‌ بسته‌ می‌شد و به‌ احترام‌ او کسی‌ از برابرش‌ عبور نمی‌کرد و او چون‌ می‌فهمید، برمی‌خاست‌ و به‌ خانه‌ می‌رفت‌ و آن‌ گاه‌ مردم‌ رفت‌ و آمد می‌کردند". در راه‌ مکه‌ از مرکبش‌ فرود آمد و پیاده‌ به‌ راه‌ رفتن‌ ادامه‌ داد. در کاروان‌ همه‌ از او پیروی‌ کردند حتی‌ سعد بن‌ ابی‌ وقاص‌ پیاده‌ شد و در کنار آن‌ حضر ت‌ راه‌ افتاد. ابن‌ عباس‌ که‌ از امام‌ حسن‌ و امام‌ حسین‌ (ع‌) مسن‌ تر بود، رکاب‌ اسبشان‌ را می‌گرفت‌ و بدین‌ کار افتخار می‌کرد و می‌گفت‌: اینها پسران‌ رسول‌ خدایند.

با این‌ شأن‌ و منزلت‌، تواضعش‌ چنان‌ بود که‌: روزی‌ بر عده‌ای‌ مستمند می‌گذشت‌، آنها پاره‌های‌ نان‌ را بر زمین‌ نهاده‌ و خود روی‌ زمین‌ نشسته‌ بودند و می‌خوردند، چون‌ حسن‌ بن‌ علی‌ را دیدند گفتند: "ای‌ پسر رسول‌ خدا بیا با ما هم‌ غذا شو". امام‌ حسن‌ (ع‌) فورا از مرکب‌ فرود آمد و گفت‌:" خدا متکبرین‌ را دوست‌ نمی‌ دارد". و با آنان‌ به‌ غذا خوردن‌ مشغول‌ شد. آنگاه‌ آنها را به‌ میهمانی‌ خود دعوت‌ کرد، هم‌ غذا به‌ آنان‌ داد و هم‌ پوشاک‌ . در جود و بخشش‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) داستانها گفته‌اند. از جمله‌ مدائنی‌ روایت‌ کرده‌ که‌:

حسن‌ و حسین‌ و عبدالله‌ بن‌ جعفر به‌ راه‌ حج‌ می‌رفتند. توشه‌ و تنخواه‌ آنان‌ گم‌ شد. گرسنه‌ و تشنه‌ به‌ خیمه‌ای‌ رسیدند که‌ پیر زنی‌ در آن‌ زندگی‌ می‌کرد. از او آب‌ طلبیدند. گفت‌ این‌ گوسفند را بدوشید وشیر آن‌ را با آب‌ بیامیزید و بیاشامید. چنین‌ کردند. سپس‌ از او غذا خواستند. گفت‌ همین‌ گوسفند را داریم‌ بکشید و بخورید.

یکی‌ از آنان‌ گوسفند را ذبح‌ کرد و از گوشت‌ آن‌ مقداری‌ بریان‌ کرد و همه‌ خوردند و سپس‌ همانجا به‌ خواب‌ رفتند. هنگام‌ رفتن‌ به‌ پیر زن‌ گفتند: ما از قریشیم‌ به‌ حج‌ می‌رویم‌. چون‌ باز گشتیم‌ نزد ما بیا با تو به‌ نیکی‌ رفتار خواهیم‌ کرد. و رفتند. شوهر زن‌ که‌ آمد و از جریان‌ خبر یافت‌، گفت‌: وای‌ بر تو گوسفند مرا برای‌ مردمی‌ ناشناس‌ می‌کشی‌ آنگاه‌ می‌گویی‌ از قریش‌ بودند؟ روزگاری‌ گذشت‌ و کار بر پیر زن‌ سخت‌ شد، از آن‌ محل‌ کوچ‌ کرد و به‌ مدینه‌ عبورش‌ افتاد. حسن‌ بن‌ علی‌ (ع‌) او را دید و شناخت‌. پیش‌ رفت‌ و گفت‌: مرا می‌شناسی‌؟ گفت‌ نه‌. گفت‌: من‌ همانم‌ که‌ در فلان‌ روز مهمان‌ تو شدم‌. و دستور داد تا هزار گوسفند و هزار دینار زر به‌ او دادند.

آن‌ گاه‌ او را نزد برادرش‌ حسین‌ بن‌ علی‌ فرستاد. آن‌ حضرت‌ نیز همان‌ اندازه‌ به‌ او بخشش‌ فرمود. او را نزد عبد الله‌ بن‌ جعفر فرستاد او نیز عطایی‌ همانند آنان‌ به‌ او داد. حلم‌ و گذشت‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) چنان‌ بود که‌ به‌ گفته‌ مروان‌، با کوهها برابری‌ می‌کرد.

 

بیعت‌ مردم‌ با حسن‌ بن‌ علی‌ (ع‌)

هنگامیکه‌ حادثه‌ دهشتناک‌ ضربت‌ خوردن‌ علی‌ (ع‌) در مسجد کوفه‌ پیش‌ آمد و مولی‌(ع‌) بیمار شد به‌ حسن‌ دستور که‌ در نماز بر مردم‌ امامت‌ کند، و در آخرین‌ لحظات‌ زندگی‌، او را به‌ این‌ سخنان‌ وصی‌ خود قرار داد: " پسرم‌! پس‌ از من‌، تو صاحب‌ مقام‌ و صاحب‌ خون‌ منی‌ ". و حسین‌ و محمد و دیگر فرزندانش‌ و رؤسای‌ شیعه‌ و بزرگان‌ خاندانش‌ را بر این‌ وصیت‌ گواه‌ ساخت‌ و کتاب‌ و سلاح‌ خود را به‌ او تحویل‌ داد و سپس‌ فرمود: " پسرم‌! رسول‌ خدا دستور داده‌ است‌ که‌ تو را وصی‌ خود سازم‌ و کتاب‌ و سلاحم‌ را به‌ تو تحویل‌ دهم‌ .

همچنانکه‌ آن‌ حضرت‌ مرا وصی‌ خود ساخته‌ و کتاب‌ و سلاحش‌ را به‌ من‌ داده‌ است‌ و مرا مأمور کرده‌ که‌ به‌ تو دستور دهم‌ در آخرین‌ لحظات‌ زندگیت‌، آنها را به‌ برادرت‌ حسین‌ بدهی‌". امام‌ حسن‌ (ع‌) به‌ جمع‌ مسلمانان‌ درآمد و بر فراز منبر پدرش‌ ایستاد. خواست‌ درباره‌ فاجعه‌ بزرگ‌ شهادت‌ پدرش‌، علی‌ علیه‌ السلام‌ با مردم‌ سخن‌ بگوید. آنگاه‌ پس‌ از حمد و ثنای‌ بر خداوند متعال‌ و رسول‌ مکرم‌ (ص‌) چنین‌ گفت‌: " همانا دراین‌ شب‌ آن‌ چنان‌ کسی‌ وفات‌ یافت‌ که‌ گذشتگان‌ بر او سبقت‌ نگرفته‌اند و آیندگان‌ بدو نخواهند رسید".

و آن‌ گاه‌ درباره‌ شجاعت‌ و جهاد و کوشش‌ هائی‌ که‌ علی‌ (ع‌) در راه‌ اسلام‌ انجام‌ داد و پیروزیها که‌ در جنگها نصیب‌ وی‌ شد، سخن‌ گفت‌ و اشاره‌ کرد که‌ از مال‌ دنیا در دم‌ مرگ‌ فقط هفتصد درهم‌ داشت‌ از سهمیه‌اش‌ از بیت‌ المال‌، که‌ می‌خواست‌ با آن‌ خدمتکاری‌ برای‌ اهل‌ و عیال‌ خود تهیه‌ کند. در این‌ موقع‌ در مسجد جامع‌ که‌ مالامال‌ از جمعیت‌ بود، عبیدالله‌ بن‌ عباس‌ بپاخاست‌ و مردم‌ را به‌ بیعت‌ با حسن‌ بن‌ علی‌ تشویق‌ کرد. مردم‌ با شوق‌ و رغبت‌ با امام‌ حسن‌ بیعت‌ کردند. واین‌ روز، همان‌ روز وفات‌ پدرش‌، یعنی‌ روز بیست‌ و یکم‌ رمضان‌ سال‌ چهلم‌ از هجرت‌ بود.

مردم‌ کوفه‌ و مدائن‌ و عراق‌ و حجاز و یمن‌ همه‌ با میل‌ با حسن‌ بن‌ علی‌ بیعت‌ کردند جز معاویه‌ که‌ خواست‌ از راهی‌ دیگر برود و با او همان‌ رفتاری‌ پیش‌ گیرد که‌ باپدرش‌ پیش‌ گرفته‌ بود. پس‌ از بیعت‌ مردم‌، به‌ ایراد خطبه‌ای‌ پرداخت‌ و مردم‌ را به‌ اطاعت‌ اهل‌ بیت‌ پیغمبر (ص‌) که‌ یکی‌ از دو یادگار گران‌ وزن‌ و در ردیف‌ قرآن‌ کریم‌ هستند تشویق‌ فرمود، و آنها را از فریب‌ شیطان‌ و شیطان‌ صفتان‌ بر حذر داشت‌.

باری‌، روش‌ زندگی‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) در دوران‌ اقامتش‌ در کوفه‌ او را قبله‌ نظر و محبوب‌ دلها و مایه‌ امید کسان‌ ساخته‌ بود. حسن‌ بن‌ علی‌ (ع‌) شرایط رهبری‌ را در خود جمع‌ داشت‌ زیرا اولا فرزند رسول‌ خدا (ص‌) بود و دوستی‌ او یکی‌ از شرایط ایمان‌ بود، دیگر آنکه‌ لازمه‌ بیعت‌ با او این‌ بود که‌ از او فرمانبرداری‌ کنند. امام‌ (ع‌) کارها را نظم‌ داد و والیان‌ برای‌ شهرها تعیین‌ فرمود و انتظام‌ امور را بدست‌ گرفت‌. اما زمانی‌ نگذشت‌ که‌ مردم‌ چون‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) را مانند پدرش‌ در اجرای‌ عدالت‌ و احکام‌ و حدود اسلامی‌ قاطع‌ دیدند، عده‌ زیادی‌ ازافراد با نفوذ به‌ توطئه‌های‌ پنهانی‌ دست‌ زدند و حتی‌ در نهان‌ به‌ معاویه‌ نامه‌ نوشتند و او را به‌ حرکت‌ به‌ سوی‌ کوفه‌ تحریک‌ نمودند، و ضمانت‌ کردند که‌ هرگاه‌ سپاه‌ او به‌ اردوگاه‌ حسن‌ بن‌ علی‌ (ع‌) نزدیک‌ شود، امام‌ را دست‌ بسته‌ تسلیم‌ او می‌کنند یا ناگهان‌ او را بکشند.

خوارچ‌ نیز بخاطر وحدت‌ نظری‌ که‌ در دشمنی‌ با حکومت‌ هاشمی‌ داشتند در این‌ توطئه‌ها با آنها همکاری‌ کردند. در برابر این‌ عده‌ منافق‌، شیعیان‌ علی‌ (ع‌) و جمعی‌ از مهاجر و انصار بودند که‌ به‌ کوفه‌ آمده‌ و در آنجا سکونت‌ اختیار کرده‌ بودند. این‌ بزرگمردان‌ مراتب‌ اخلاص‌ و صمیمیت‌ خود را در همه‌ مراحل‌ - چه‌ در آغاز بعد از بیعت‌ و چه‌ در زمانی‌ که‌ امام‌ (ع‌) دستور جهد داد ثابت‌ کردند.

امام‌ حسن‌ (ع‌) وقتی‌ طغیان‌ و عصیان‌ معاویه‌ را در برابر خود دید یا نامه‌هایی‌ او را به‌ اطاعت‌ عدم‌ توطئه‌ و خونریزی‌ فرا خواند ولی‌ معاویه‌ در جواب‌ امام‌ (ع‌) تنها به‌ این‌ امر استدلال‌ می‌ کرد که‌ : من‌ درحکومت‌ از تو با سابقه‌تر و در ا ین‌ امر آزموده‌ تر و به‌ سال‌ از تو بزرگترم‌ همین‌ و دیگر هیچ‌ ! گاه‌ معاویه‌ در نامه‌های‌ خود با اقرار به‌ شایستگی‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) می‌ نوشت‌: " پس‌ از من‌ خلافت‌ از آن‌ توست‌ زیرا تو از هر کس‌ بدان‌ سزاوار تری‌ " و در آخرین‌ جوابی‌ که‌ به‌ فرستادگان‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) داد این‌ بود که‌ " برگردند، میان‌ ما و شما بجز شمشیر نیست‌". و بدین‌ ترتبیب‌ دشمنی‌ و سرکشی‌ از طرف‌ معاویه‌ شروع‌ شد و او بود که‌ با امام‌ زمانش‌ گردنکشی‌ آغاز کرد. معاویه‌ با توطئه‌های‌ زهرآگین‌ و انتخاب‌ موقع‌ مناسب‌ موقع‌ مناسب‌ و ایجاد روح‌ اخلالگری‌ و نفاق‌، توفیق‌ یافت‌. او با خریداری‌ وجدانها پست‌ و پراکندن‌ انواع‌ دروغ‌ و انتشار روحیه‌ یأس‌ و در مردم‌ سست‌ ایمان‌، را به‌ نفع‌ خود فراهم‌ می‌کرد و از سوی‌ دیگر، همه‌ سپاهایانش‌ را به‌ بسیج‌ عمومی‌ فراخواند.

امام‌ حسن‌ (ع‌) نیز تصمیم‌ خود را برای‌ پاسخ‌ به‌ ستیزه‌ جویی‌ معاویه‌ دنبال‌ کرد و رسما اعلان‌ جهاد داد. اگر در لشکر معاویه‌ کسانی‌ بودند که‌ به‌ طمع‌ زر آمده‌ بودند و مزدور دستگاه‌ حکومت‌ شام‌ می‌بودند، اما در لشکر امام‌ حسن‌ (ع‌) چهره‌ های‌ تابناک‌ شیعیانی‌ دیده‌ می‌شد مانند حجر بن‌ عدی‌، ابو ایوب‌ انصاری‌، و عدی‌ بن‌ حاتم‌ ... که‌ به‌ تعبیر امام‌ (ع‌) " یک‌ تن‌ از آنان‌ افزون‌ از یک‌ لشکر بود ". اما در برابر این‌ بزرگان‌، افراد سست‌ عنصری‌ نیز بودند که‌ جنگ‌ را با گریز جواب‌ می‌ دادند، و در نفاق‌ افکنی‌ توانایی‌ داشتند، و فریفته‌ زر و زیور دنیا می‌شدند.

امام‌ حسن‌ (ع‌) از آغاز این‌ ناهماهنگی‌ بیمناک‌ بود. مجموع‌ نیروهای‌ نظامی‌ عراق‌ را 350 هزار نوشته‌اند. امام‌ حسن‌ (ع‌) در مسجد جامع‌ کوفه‌ سخن‌ گفت‌ و سپاهیان‌ را به‌ عزیمت‌ بسوی‌ " نخیله‌ " تحریض‌ فرمود. عدی‌ بن‌ خاتم‌ نخسین‌ کسی‌ بود که‌ پای‌ در رکاب‌ نهاد و فرمان‌ امام‌ را اطاعت‌ کرد. بسیاری‌ کسان‌ دیگر نیز از او پیروی‌ کردند. امام‌ حسن‌ (ع‌) عبید الله‌ بن‌ عباس‌ را که‌ از خویشان‌ امام‌ و از نخستین‌ افرادی‌ بود که‌ مردم‌ را به‌ بیعت‌ امام‌ تشویق‌ کرد، با دوازده‌ هزار نفر به‌ " مسکن‌ " که‌ شمالی‌ ترین‌ نقطه‌ در عراق‌ هاشمی‌ بود اعزام‌ فرمود. اما وسوسه‌های‌ معاویه‌ او را تحت‌ تأثیر قرار داد و مطمئن‌ ترین‌ فرمانده‌ امام‌ را، معاویه‌ در مقابل‌ یک‌ میلیون‌ درم‌ که‌ نصفش‌ را نقد پرداخت‌ به‌ اردوگاه‌ خود کشاند. در نتیجه‌، هشت‌ هزار نفر از دوازده‌ هزار نفر سپاهی‌ نیز به‌ دنبال‌ او از به‌ اردوگاه‌ شتافتند و دین‌ خود را به‌ دنیا فروختند.

پس‌ از عبید الله‌ بن‌ عباس‌، نوبت‌ فرماندهی‌ به‌ قیس‌ بن‌ سعد رسید. لشکریان‌ معاویه‌ و منافقان‌ با شایعه‌ مقتول‌ شدن‌ او، روحیه‌ سپاهیان‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) را ضعیف‌ نمودند. عده‌ای‌ از کارگزاران‌ معاویه‌ که‌ به‌ (مدائن‌) آمدند و با امام‌ حسن‌ (ع‌) ملاقات‌ کردند، نیز زمزمه‌ پذیرش‌ صلح‌ را بوسیله‌ امام‌ (ع‌) در بین‌ مردم‌ شایع‌ کردند. از طرفی‌ یکی‌ از خوارج‌ تروریست‌ نیزه‌ای‌ بر ران‌ حضرت‌ امام‌ حسن‌ زد. به‌ حدی‌ که‌ استخوان‌ ران‌ آن‌ حضرت‌ آسیب‌ دید و جراحتی‌ سخت‌ در ران‌ آن‌ حضرت‌ پدید آمد. بهر حال‌ وضعی‌ برای‌ امام‌ (ع‌) پیش‌ آمد که‌ جز " صلح‌ " با معاویه‌، راه‌ حل‌ دیگری‌ نماند.

باری‌، معاویه‌ وقتی‌ وضع‌ را مساعد یافت‌، امام‌ حسن‌ (ع‌) پیشنهاد صلح‌ کرد. امام‌ حسن‌ برای‌ مشورت‌ با سپاهیان‌ خود خطبه‌ای‌ ایراد فرمود و آنها را به‌ جانبازی‌ و یا صلح‌ - یکی‌ از این‌ دو راه‌ تحریک‌ و تشویق‌ فرمود. عده‌ زیادی‌ خواهان‌ صلح‌ بودند. عده‌ ای‌ نیز با زخم‌ زبان‌ امام‌ معصوم‌ را آزردند. سرانجام‌ پیشنهاد صلح‌ معاویه‌ مورد قبول‌ امام‌ حسن‌ واقع‌ شد، ولی‌ این‌ فقط بدین‌ منظور بود که‌ او را در قید و بند شرایط و تعهداتی‌ گرفتار سازد که‌ معلوم‌ بود کسی‌ چون‌ معاویه‌ دیر زمانی‌ پای‌ بند آن‌ تعهدات‌ نخواهد ماند، و در آینده‌ نزدیکی‌ آنها را یکی‌ پس‌ از دیگری‌ زیر پای‌ خواهد نهاد، و در نتیجه‌، ماهیت‌ ناپاک‌ معاویه‌ و عهد شکنی‌ های‌ او و عدم‌ پای‌ بندی‌ او به‌ دین‌ و پیمان‌، بر همه‌ مردم‌ آشکار خواهد شد. و نیز امام‌ حسن‌ (ع‌) با پذیرش‌ صلح‌ از بردار کشی‌ و خونریزی‌ که‌ هدف‌ اصلی‌ معاویه‌ بود و می‌خواست‌ ریشه‌ شیعه‌ و شیعیان‌ آل‌ علی‌ (ع‌) را بهر قیمتی‌ هست‌، قطع‌ کند، جلوگیری‌ فرمود.

بدین‌ صورت‌ چهره‌ تابناک‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) - همچنان‌ که‌ جد بزرگوار رسول‌ الله‌ (ص‌) پیش‌ بینی‌ فرمود بود - بعنوان‌ " مصلح‌ اکبر" در افق‌ اسلام‌ نمودار شد. معاویه‌ در پیشنهاد صلح‌ هدفی‌ جز مادیات‌ محدود نداشت‌ و می‌خواست‌ که‌ بر حکومت‌ استیلا یابد. اما امام‌ حسن‌ (ع‌) بدین‌ امر راضی‌ نشد مگر بدین‌ جهت‌ که‌ مکتب‌ خود و اصول‌ فکری‌ خود را از انقراض‌ محفوخ‌ بدارد و شیعیان‌ خود را از نابودی‌ برهاند.

از شرطهایی‌ که‌ در قرار داد صلح‌ آمده‌ بود اینهاست‌:

معاویه‌ موظ‌ف‌ است‌ درمیان‌ مردم‌ به‌ کتاب‌ و خدا و سنت‌ رسول‌ خدا (ص‌) و سیرت‌ خلفای‌ شایسته‌ عمل‌ کند و بعد از خود کسی‌ را بعنوان‌ خلیفه‌ تعیین‌ ننماید و مکری‌ علیه‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) و اولاد علی‌ (ع‌) و شیعیان‌ آنها درهیچ‌ جای‌ کشور اسلامی‌ نیندیشد. و نیز سب‌ و لعن‌ بر علی‌ (ع‌) را موقوف‌ دارد و ضرر و زیانی‌ به‌ هیج‌ فرد مسلمانی‌ نرساند. بر این‌ پیمان‌، خدا و رسول‌ خدا(ص‌) و عده‌ زیادی‌ را شاهد گرفتند. معاویه‌ به‌ کوفه‌ آمد با افراد تا قرارداد صلح‌ در حضور امام‌ حسن‌ (ع‌) اجرا شود و مسلمانان‌ در جریان‌ امر قرار گیرند. سیل‌ جمعیت‌ بسوی‌ کوفه‌ روان‌ شد.

ابتدا معاویه‌ بر منبر آمد و سخنی‌ چند گفت‌ از جمله‌ آنکه‌: " هان‌ ای‌ اهل‌ کوفه‌ می‌پیندارید که‌ به‌ خاطر نماز و روزه‌ و زکوه‌ وحج‌ با شما جنگیدم‌؟ با اینکه‌ می‌دانسته‌ام‌ شما به‌ جنگ‌ بر خواستم‌ که‌ بر شما حکمرانی‌ کنم‌ و زمام‌ امر شما را بدست‌ گیرم‌، و اینک‌ خدا مرا بدین‌ خواسته‌ نایل‌ آورد، هر چند شما خوش‌ ندارید، اکنون‌ بدانید هر خونی‌ که‌ در این‌ فتنه‌ بر زمین‌ ریخته‌ شود هدر است‌ و هر عهدی‌ که‌ با کسی‌ بسته‌ام‌ زیر دوپای‌ من‌ است‌ ". بدین‌ طریق‌ عهد نامه‌ ای‌ را که‌ خود نوشته‌ و پیشنهاد کرده‌ و پای‌ آنرا مهر نهاده‌ بود زیر هر دوپای‌ خود نهاد و چه‌ زود خود را رسوا کرد!

سپس‌ حسن‌ بن‌ علی‌ (ع‌) با شکوه‌ و وقار امامت‌ - چنانکه‌ چشمها را خیره‌ و حاضران‌ رابه‌ احترام‌ وادار می‌کرد- بر منبر بر آمد و خطبه‌ تاریخی‌ مهمی‌ ایراد کرد. پس‌ از حمد و ثنای‌ خداوند جهان‌ و درود فراوان‌ بر رسول‌ الله‌ (ص‌) چنین‌ فرمود:

" ...به‌ سوگند خدا من‌ امید می‌دارم‌ که‌ خیرخواه‌ ترین‌ خلق‌ برای‌ خلق‌ باشم‌ و سپاس‌ و منت‌ خدای‌ را که‌ کینه‌ هیچ‌ مسلمانی‌ را به‌ دل‌ نگرفته‌ام‌ و خواستار ناپسند وناروا برای‌ هیچ‌ مسلمانی‌ نیستم‌ ..." سپس‌ فرمود: " معاویه‌ چنین‌ پنداشته‌ که‌ من‌ او را شایسته‌ خلافت‌ دیده‌ام‌ و خود را شایسته‌ ندیده‌ام‌. او دروغ‌ می‌ گوید. ما در کتاب‌ خدای‌ عز و جل‌ و به‌ قضاوت‌ پیامبرش‌ از همه‌ کس‌ به‌ حکومت‌ اولی تریم‌ و لحظه‌ای‌ که‌ رسول‌ خدا وفات‌ یافت‌ همواره‌ مورد ظ‌لم‌ و ستم‌ قرار گرفته‌ایم‌ ". آنگاه‌ به‌ جریان‌ غدیر خم‌ و غصب‌ خلافت‌ پدرش‌ علی‌ (ع‌) و انحراف‌ خلافت‌ از مسیر حقیقی‌اش‌ اشاره‌ کرد و فرمود: " این‌ انحراف‌ سبب‌ شد که‌ بردگان‌ آزاد شده‌ و فرزندانشان‌ - یعنی‌ معاویه‌ و یارانش‌ - نیز در خلافت‌ طمع‌ کردند ".

چون‌ معاویه‌ در سخنان‌ خود به‌ علی‌ (ع‌) ناسزا گفت‌، حضرت‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) پس‌ از معرفی‌ خود و برتری‌ نسب‌ و حسب‌ خود و بر معاویه‌ نفرین‌ فرستاد و عده‌ زیادی‌ از مسلمانان‌ در حضور معاویه‌ آمین‌ گفتند. و ما نیز آمین‌ می‌گوییم‌. امام حسن‌ (ع‌) پس‌ از چند روزی‌ آماده‌ حرکت‌ به‌ مدینه‌ شد. معاویه‌ به‌ این‌ ترتیب‌ خلافت‌ اسلامی‌ را در زیر تسلط خود آورده‌ وارد عراق‌ شد، و در سخنرانی‌ عمومی‌ رسمی‌، شرایط صلح‌ را زیر پا نهاد و از هر راه‌ ممکن‌ استفاده‌ کرد، و سخت‌ ترین‌ فشار و شکنجه‌ را بر اهل‌ بیت‌ و شیعیان‌ ایشان‌ روا داشت‌.

امام‌ حسن‌ (ع‌) در تمام‌ مدت‌ امامت‌ خود که‌ ده‌ سال‌ طول‌ کشید، در نهایت‌ شدت‌ و اختناق‌ زندگی‌ کرد و هیچگونه‌ امنیتی‌ نداشت‌، حتی‌ در خانه‌ نیز در آرامش‌ نبود. سر انجام‌ در سال‌ پنجاهم‌ هجری‌ به‌ تحریک‌ معاویه‌ بدست‌ همسر خود (جعده‌) مسموم‌ و شهید و در بقیع‌ مدفون‌ شد .

 

همسران‌ و فرزندان‌ امام‌ حسن‌ (ع‌)

دشمنان‌ و تاریخ‌ نویسان‌ خود فروخته‌ و مغرض‌ در مورد تعداد همسران‌ امام‌ حسن‌ (ع‌) داستانها پرداخته‌ و حتی‌ دوستان‌ ساده‌ دل‌ سخنانی‌ بهم‌ بافته‌اند. اما آنچه‌ تاریخ‌ های‌ صحیح‌ نگاشته‌اند همسران‌ امام‌ (ع‌) عبارتند از:
" ام‌ الحق‌ " دختر طلحه‌ بن‌ عبید الله‌ - " حفصه‌" دختر عبد الرحمن‌ بن‌ ابی‌ بکر - " هند " دختر سهیل‌ بن‌ عمد و " جعده‌ " دختر اشعث‌ بن‌ قیس‌ .

بیاد نداریم‌ که‌ تعداد همسران‌ حضرت‌ در طول‌ زندگیش‌ از هشت‌ یا ده‌ به‌ اختلاف‌ دو روایت‌ تجاوز کرده‌ باشند. با این‌ توجه‌ که‌ " ام‌ ولد" هایش‌ هم‌ داخل‌ در همین‌ عددند.

" ام‌ ولد " کنیزی‌ است‌ که‌ از صاحب‌ خود دارای‌ فرزند می‌شود و همین‌ امر موجب‌ آزادی‌ او پس‌ از مرگ‌ صاحبش‌ می‌باشد . فرزند آن‌ حضرت‌ از دختر و پسر 15 نفر بوده‌اند بنامهای‌: زید، حسن‌، عمرو، قاسم‌، عبد الله‌، عبد الرحمن‌، حسن‌ اثرم‌، طلحه‌، ام‌ الحسن‌، ام‌ الحسین‌، فاطمه‌، ام‌ سلمه‌، رقیه‌، ام‌ عبد الله‌، و فاطمه‌ . و نسل‌ او فقط از دو پسرش‌ حسن‌ و زید باقی‌ ماند و از غیر این‌ دو انتساب‌ با آن‌ حضرت‌ درست‌ نیست‌ .


منبع :سایت شهید آوینی

  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


CAPTCHA
::
دفعات مشاهده: 2181 بار   |   دفعات چاپ: 580 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 0 بار   |   0 نظر
روابط عمومی publicrelations
Persian site map - English site map - Created in 0.05 seconds with 46 queries by YEKTAWEB 4106